KYC
know your customer, poznaj swojego klienta
KYC to skrót od know your customer, czyli procedura poznania klienta: ustalenie, kim jest, kto za nim stoi i jakie ryzyko wiąże się ze współpracą.
Z czego składa się KYC według ustawy AML
Środki bezpieczeństwa finansowego z art. 34 ust. 1 to w praktyce cztery czynności:
- Identyfikacja klienta i weryfikacja jego tożsamości, na podstawie dokumentu albo wiarygodnego rejestru.
- Ustalenie beneficjenta rzeczywistego i struktury własności, gdy klientem jest spółka.
- Ocena relacji, czyli po co klient przychodzi i czego oczekuje.
- Bieżące monitorowanie transakcji i aktualizacja danych.
Do tego dochodzi identyfikacja osoby działającej w imieniu klienta i sprawdzenie jej umocowania. Wynik trzeba udokumentować, bo na żądanie organów kontroli instytucja musi wykazać, że jej działania odpowiadały ryzyku.
Kiedy KYC nie wychodzi
Jeśli nie da się zastosować któregoś z tych środków, ustawa każe nie nawiązywać relacji albo ją zakończyć i nie przeprowadzać transakcji. Klient, który nie chce wskazać beneficjenta, to klasyczny przypadek.
Przykład
Biuro rachunkowe przyjmuje spółkę z o.o. Pobiera odpis KRS, sprawdza beneficjenta w CRBR, porównuje go ze strukturą udziałów, sprawdza zarząd na listach sankcyjnych i w bazach PEP, a wynik zapisuje w karcie klienta. Raz w roku, albo przy zmianie wspólników, robi to ponownie.
Najczęstsze pytania
Czy KYC to to samo co środki bezpieczeństwa finansowego?
W praktyce tak. KYC to potoczna nazwa, a ustawa AML wymienia konkretne czynności: identyfikację klienta i weryfikację jego tożsamości, ustalenie beneficjenta rzeczywistego, ocenę relacji i bieżące monitorowanie (art. 34 ust. 1).
Hasło ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej. Stan prawny na dzień:
Więcej na blogu
Powiązane pojęcia