Środki bezpieczeństwa finansowego
Środki bezpieczeństwa finansowego to czynności, które instytucja obowiązana wykonuje wobec klienta: identyfikacja i weryfikacja tożsamości, ustalenie beneficjenta rzeczywistego, ocena relacji i bieżący monitoring.
Cztery obowiązki z art. 34
Pierwszy to identyfikacja klienta i weryfikacja jego tożsamości. Drugi to ustalenie beneficjenta rzeczywistego, a przy spółce także struktury własności i kontroli. Trzeci to ocena relacji gospodarczej i, gdy sytuacja tego wymaga, ustalenie jej celu. Czwarty to bieżące monitorowanie: analiza transakcji, w uzasadnionych przypadkach badanie źródła pochodzenia środków i aktualizacja dokumentów.
Do tego dochodzi weryfikacja osoby działającej w imieniu klienta i jej umocowania.
Kiedy je stosować
Zawsze przy nawiązaniu stosunków gospodarczych. Przy transakcji okazjonalnej od równowartości 15 000 euro, a gdy ta transakcja jest transferem środków, już powyżej 1000 euro. Także wtedy, gdy pojawia się podejrzenie prania pieniędzy albo wątpliwość co do prawdziwości wcześniej uzyskanych danych, niezależnie od kwoty.
Gdy któregoś środka nie da się zastosować, instytucja nie nawiązuje relacji, nie przeprowadza transakcji albo rozwiązuje umowę. Ocenia też, czy nie zawiadomić GIIF.
Przykład
Nowy klient biura rachunkowego, spółka z o.o., odmawia wskazania, kto stoi za zagranicznym wspólnikiem. Biuro nie jest w stanie ustalić beneficjenta rzeczywistego, więc nie podpisuje umowy i zapisuje powód odmowy w dokumentacji AML.
Hasło ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej. Stan prawny na dzień:
Więcej na blogu
Powiązane pojęcia